| Afbeelding/foto |
 |
|
03-10-2011 - DE AFGELOPEN WEKEN
Wat een weertje, mensen. Genieten jullie er ook zo van?
En dan was er toch weer de dood die overal schijt aan heeft. Aan het weer, jong, oud, het maakt hem niet uit.
Harry Muskee is dood, en zojuist las ik dat Hella Haasse ook overleden is. Hij werd 70 en zij 93. Dat is 23 jaar verschil. Toen daalde ik even af naar mijn jeugd en besefte ik wat ik allemaal meegemaakt heb in die 23 jaar. Als ik er nog 23 jaar bij krijg ben ik 84. Hiermee ben ik al dik tevreden, al wil ik er ogenblikkelijk aan toevoegen dat ik dat in goede gezondheid mee zou willen maken (wie niet) Af en toe een loopneus moet kunnen. Ook dat je wat moeilijk bij jeuk op de rug kunt krabben. Het zou dan leuk zijn als je een buurvrouwtje hebt die dat na een telefoontje lekker even doet. Ik zal tegen die tijd wel een sterkere leesbril nodig hebben. Ook mijn hoorleeftijd zal getest zijn, en heb ik misschien een hoortoestelletje aangemeten gekregen door een meneer die hem te hard heeft afgesteld zodat ik ter plaatse in de winkel doof word als hij vraagt: ''Zit ie lekker?''
Voor de rest hoop ik niet dat ik hulpbehoevend word in dit land waar de regering bijdraagt aan currupte regimes en de ouden van dagen gezien worden als "De grijze plaag '' waar straks geen geld meer voor is ''als we nu niet ingrijpen.''
De politici zijn volledig de weg kwijten en trekken ons het moeras in van de eurocrisis door leningen die ze aan landen hebben verstrekt die het niet terug kunnen betalen. Daardoor moeten we bezuinigen like hell en zijn we allemaal de klos. De sluitpost zijn opnieuw de bejaarden, zwakken en gehandicapten.
Dan was er nog de ophef over: ''Doe normaal man,'' van Wilders tegen de Minister president. Ik zat vorige week de Algemene beschouwingen te kijken toen ik het zag gebeuren. Later zag ik het in het journaal en de actualiteitenrubrieken terug, en ik wist meteen dat die uitspraak een hype zou worden. Er zullen YouTube filmpjes verschijnen, wist ik. T-shirts zullen bedrukt worden met deze tekst. Ook het komende canaval zal in het teken staan van: ''Doe normaal man.'' Er zullen hossende mensenmassa's te zien zijn met Wilders en Ruttekoppen als maskers. De Wilderskoppen voeren op de T-shirts de tekst: ''Doe normaal man, en de Ruttekoppen: ''Doe zelf normaal, tsjongejonge,'' met een afbeelding van een lachende Rutte eronder. Er zal een rapnummer en ook een carnavalskraker verschijnen met deze tekst die de gewone man of vrouw zo normaal in de oren klinkt. Wie deze canavalskraker gaat maken is nog niet bekend. Ze hebben Frans Bauer gepolst, maar is bij nader inzien toch afgevallen omdat men zijn stem niet geschikt vind voor dit soort liedjes Hij heeft teveel gevoel en bovendien een snik in zijn stem. Het lied moet met veel humor door de luidsprekers schallen en zeker niet gevoelig. In de wandelgangen heb ik vernomen dat men André van Duyn nog een keer van stal gaat halen. Het zal een nummer1 hit worden, let maar op. .
Verder heb ik voor het eerst gezwommen dit seizoen. Dat deed ik in het kanaal aan de overkant van mijn buitenverblijf. Wat was dat lekker, en wat ging er een rust van uit! De zon scheen in het water en dat glinsterde zo mooi. Het water kabbelde als een symphonie om me heen terwijl ik de schoolslag deed. Ik kwam een voor mij onbekende watervogel tegen met een kuif die me aan Elvis Presley deed denken. Echter, hij begroette me met een krassende kwaak die klonk als een auto die met kapotte remmen tot stilstand komt. Ik groette maar eens terug, waarna hij van schrik uit het water oprees en al rennend als een razende Jezus over het water wegvluchtte. Verderop naderde een boot met jolige mensen. De man aan het roer die mij ontwaarde vroeg me lachend of ik mijn boot verloren was, ha,ha! ''Nee,'' riep ik, ''maar U bent OP het water en IK lekker erin.'' Daar had ie effe niet van terug. Hij zei niets meer, tikte even aan zijn pet en voer in de snikhete zon verder.
Het blijft nog een paar dagen mooi weer. In iedergeval tot en met morgen. Dan ga ik weer eens met mijn zus naar mijn neef in de Achterhoek.
Dus tot maandag en een prettig weekend!
Gepost door: Edwin op 03-10-2011 om 22:13
|
|
04-09-2011 - DAG MET EEN GAATJE
Er zijn zo van die dagen met een gaatje.
Gisteren was zo’n dag!
Om klokslag zeven uur werd ik wreed gewekt door de heimachine achter mijn huis. De oude school is al een tijdje terug gesloopt en de grond wordt nu bouwrijp gemaakt voor de appartementen die er gaan komen. Ik begrijp dat er geheid moet worden, maar om de mensen nou om zeven uur s’morgens al hun bed uit te timmeren vind ik wel erg vroeg. Acht uur beginnen vind ik een mooie tijd, maar goed wie ben ik. Het is ook geen gewoon heien wat ze doen maar zenuwachtig gehei.
Werd er vroeger nog rustig geheid, tegenwoordig worden de palen met korte snelle klappen gehaast de grond in gedreven.
Ik besloot er uit te gaan met mijn slaperige kop en koffie te zetten. Maar een dag die met geweld begint komt moeizaam op gang en toen ik de koffiebus opende bleek deze leeg zodat ik een nieuw pak moest openen. Dit is een werkje waar ik als ik goed geluimd en uitgerust ben al moeite mee heb. Maar omdat ik niet de tijd had gehad om rustig wakker te worden en ik bruut met een hoop herrie op aarde was geworpen ging het mis.
Door mijn ongecontroleerde beweging scheurde de verpakking tot beneden aan het pak open en de koffie verspreidde zich over het aanrecht. ‘’G.dverde, G.dver'', riep ik uit, en ik besloot het voorlopig zo te laten liggen want het opruimen zou ook niet zonder slag of stoot gaan, vermoedde ik.
Nu moet u weten dat ik naast het gewone koffiezetapparaat ook nog een Senseobak heb staan, dus graaide ik uit een andere bus een pad die ik in het apparaat plaatste, vulde het reservoir met water en drukte op de knop. Dat ging wonderwel goed. Ik heb dit apparaat ooit eens van mijn zuster gekregen omdat ze de koffie te sterk vond. Ik begrijp dat niet want die koffie is helemaal niet sterk, ook niet slap. Het is eigenlijk helemaal geen koffie. Wat het wel is daar moet ik nog achter zien te komen. Ik vergelijk het Senseogebeuren altijd met Frans Bauer. Het is gemakkelijk tot je te nemen en produceert een brouwsel dat voor de meesten wel te pruimen is, maar je moet niet al te kritisch zijn. Veel mensen houden van Senseo en Frans omdat het zo pretentieloos is. Het enige dat ze in het apparaat nog in moeten bouwen is een chip met een giechel. Dat moet niet zo moeilijk zijn.
Je drukt op een knoppie en hij begint te giechelen net als Frans. Dan is het behalve een levenloos apparaat ook nog de ideale schoonzoon geworden. Het moet te doen zijn, want je hebt ook van die kerstkaarten die:’’Jinglebel’’ gaan spelen als je ze openvouwt.
Ik vermoed dat iedere Frans Bauer fan uitsluitend Senseo drinkt, maar dit ter zijde.
Even later zat ik dus aan de Senseo terwijl buiten de heimachine dreunde. Ik zette de TV aan en las op teletekst over het crisisberaad toen plotseling het heien stopte. De mannen hadden pauze en gingen aan de koffie. Echte koffie zou het zijn, behalve de bouwvakkers die fan van Frans zijn uiteraard. Ik besloot van de gelegenheid gebruik te maken, spoelde de Senseo door de gootsteen en dook mijn bed weer in.
Even later belandde ik in een droom die als volgt ging: Er zaten een paar pinguïns in een groot huis. Een ervan kroop achter de piano en begon te spelen. Een andere riep met een kinderstemmetje:
‘’Weet je, als je altijd dezelfde geur hebt dan ruik je hem niet meer. Gelukkig is er Airwick symphonia die heeft twee geuren die elk uur wisselen, en dat merk je de hele tijd.’’ De pinguïn achter de piano gaf plotseling een enthousiaste roffel op het muziekinstrument en de andere pinguïn riep weer:’’Ah, daar wisselt ie weer van geur, en met al die andere geuren kun je eindeloos veel geursymfonieën componeren.’’
Plotseling schrok ik wakker, de pauze van de bouwvakkers was om en het heien was weer begonnen. Ik ging eruit, schraapte wat koffie van het aanrecht en zette echte koffie. Tot overmaat van ramp begon de bovenbuurman aan een klus met een klopboormachine en ik verlangde terug naar de vredige droom met die pinguïns.
Nee, gisteren was een dag met een gaatje.
Het kwam niet meer goed.
Gepost door: Edwin op 04-09-2011 om 19:24
|
|
18-08-2011 - ZOMERVAKANTIE
Wat een k t zomer, beste mensen, als ik zo vrij mag zijn.
Houden de vakantiegangers onder jullie het nog een beetje vol? Met het laptoppie in je krakende caravannetje, zittend op het oncomfortabele bankje. Rust het laptoppie op uw schoot of staat het op het formicatafeltje.
Nu ik dit schrijf regent het weer eens. Gelukkig was het in het begin van de middag droog, al was het wel zwaar bewolkt. Ik heb de gelegenheid maar even te baat genomen om een wandelingetje door het mooie Castricum te maken om daarna bij de plaatselijke middenstand boodschappen te doen.
Je moet toch wat.
Ineens moet ik denken aan een regenachtige vakantie die ik vroeger met mijn ouders beleefde. Ze huurden huisjes van een reisorganisatie die altijd mooi weer beloofde. Nou doen alle reisorganisaties dat. Je ziet nooit plaatjes van slecht weer in die brochures. Als kind geloofde ik alles wat volwassenen me voorhielden, dus dacht ik dat we zeker mooi weer zouden hebben in de vakantie. Op de dag van vertrek nam ik monter plaats achterop de Solex van mijn moeder, nadat zij hem eerst aangeduwd had. Mijn vader sjorde de koffer nog eens extra goed vast op de bagagedrager van zijn brommer. Zoals altijd vlak voor een vakantie had ik weer dat onbestemde maar prettige gevoel op avontuur te gaan.
We reden rustig de straat uit, maar de zware koffer achterop bij mijn vader zorgde ervoor dat het gewicht van het eitje (zo noemde men dit rijwiel met hulpmotor) teveel op de achterkant kwam te liggen. Het voorwiel kwam bij de eerste de beste hobbel los van de straat, zodat hij met bromfiets en al onderuit ging. Moeder en ik stapte verschrikt af en hielpen hem met moeite weer overeind. Even terug naar huis dus om de koffer dan maar bij haar en mij achterop te binden omdat het gewicht dan beter verdeeld was met twee personen. Het gevolg.... de Solex was nu amper vooruit te branden zodat we met een slakkegangetje naar onze vakantiebestemming op de Veluwe reden.
Onderweg stopte we zo nu en dan om even te pauzeren. We gingen dan in de berm naast het fietspad zitten en nuttigde een bekertje fris en een broodje gebakken ei. Altijd een broodje gebakken ei. Het hoorde erbij als we naar onze vakantiebestemming reden en in de bermen pauzeerde.
Na uren getuft te hebben kwamen we eindelijk aan bij het huisje. Het was mooi weer, maar bewolkt. Ik rende meteen het bos in het avontuur tegemoet. ''Oh..eindelijk vakantie,'' zong het door mijn hoofd. Ik rende verder en kwam bij een groot korenveld terecht, ging aan de rand daarvan liggen en plukte een aar die ik in mijn mond stak. Een vol kwartier lag ik daar intens te genieten van de eerste momenten van mijn vakantie. De volgende dag zou ik gaan aftellen, wist ik. Dat deed ik altijd in de vakantie. Elke dag zou ik dichterbij het einde van de vakantie komen, wat het plezier een beetje drukte.
De pret was van korte duur. De bewolking werd dikker en het begon te regenen. Ik rende terug naar het huisje waar een kop thee met een broodje op me wachtte. Het heeft een volle week flink geregend, precies zo lang als de vakantie duurde. Ik vervloekte de brochure met de zonnige plaatjes die ik thuis met mijn moeder had doorgebladerd.
De hele week zaten we binnen in dat muf ruikende huisje. Moeder was radeloos. Messen, en een kaasschaaf die zo bot waren als sinterklaas zijn kont. Geen vergiet, zodat ze de andijvie niet af kon gieten. Een koffiemolen die een hoop herrie maakte, maar niet maalde, en ga zo nog maar even door. We deden af en toe een spelletje, maar het kon mijn dreinende gevoel niet wegnemen die verregende vakantiedagen in een muf huisje zonder speelgoed bij mij teweeg brachten.
Enfin, deze column is bedoeld om de vakantiegangers een hart onder de riem te steken. Bedenk dat het 55 jaar geleden óók kt weer was tijdens mijn vakantie. Niet dat u er wat aan heeft nu, maar gedeelde smart is halve smart, al is het met terugwerkende kracht. Probeer er wat van te maken. Ga pimpampetten of mens erger je nieten. Ga met zijn allen stampen in de plassen, maar ergert u zich vooral niet aan elkaar. De meeste echtscheidingen vinden namelijk vlak na de vakantie plaats.
Gepost door: edwin op 18-08-2011 om 18:12
|
|
21-07-2011 - MUIS
Ik kan jullie meedelen dat ik een huisdier heb. Niet vrijwillig aangeschaft, maar binnengedrongen in mijn huis.
Het is een muis.
Ik ontdekte dat toen ik vorige week opstond, en ik met mijn kop koffie de kamer binnenliep. Het is een kopje dat mijn ex jaren geleden aan mij kado heeft gedaan, omdat ik zo coulant was geweest met de inboedelscheiding.
''Voor de koffie niet zeuren,'' staat erop.
Nou zeur ik nooit voor de koffie, ook niet daarna. Ik zeur eigenlijk nooit. Ik moet zeggen dat mijn ex een geweldig gevoel voor humor heeft, zoals blijkt uit de keuze van het kopje. Ik ook, maar zij wilde altijd de leukste zijn, net als ik, en dat botste. Gelijke polen stoten elkaar af, dus we gingen uit elkaar.
Ik kwam er achter dat ik een muis had toen ik met de koffie de kamer binnenliep. Ik ging zitten, nam een slok, en keek- blij als ik was omdat ik er weer een dag bij had gekregen van de Heer- welgemoed om me heen. Mijn ogen gleden langs de varen die ik pas geleden had gekocht, en wat zag ik tot mijn verbazing?
De vloerbedekking rondom de pot waar de varen instaat was bezaaid met aarde. Dit kon niemand anders zijn dan de muis. Jaren geleden had ik ook last van een muis, die zat in de meterkast en had mijn oude kranten aangevreten. zijn verblijf duurde slechts twee dagen toen heb ik hem nooit meer teruggezien.
Met deze wetenschap dronk ik mijn koffie, hij zou snel wel weer verdwijnen, dacht ik. De volgende dag toen ik opstond lag er weer aarde naast de pot, en hij had bovendien een droogboeket dat op een tafeltje ernaast stond volledig kaalgevreten
Dit ging me te ver, dus besloot ik verregaande maatregelen te nemen. Ik ging naar de Blokker om te kijken of ze toevallig ook muizenvallen hadden.
En ja, die hadden ze. 1euro kosten ze, hoe kunnen ze het maken voor die prijs.
Een stukje kaas had ik nog, dus s'avonds voor het naar bed gaan besloot ik de val in paraatheid te brengen. Ik trok de veer naar achter, deed het pennetje door het oogje en legde het stukje kaas erop. De val zette ik vlak bij de varen neer, maar niet behoedzaam genoeg, want het pennetje schoot uit het oogje, en de muizenval klapte dicht. Ik gaf een gil en een vloek. Een blauwe nagel was het gevolg.
Ik was in mijn eigen muizenval gelopen. 1-0 voor de muis, die waarschijnlijk in een afgelegen hoekje zich te pletter piepte. De tweede keer lukte het echter wel. In bed lag ik eerst nog enige tijd wakker omdat ik besefte dat als ik een klap zou horen, met het gepiep van een in doodsnood verkerende muis, ik me ongetwijfeld te pletter zou schrikken.
De volgende morgen liep ik verwachtingsvol de kamer in, maar al wat ik aantrof was geen muis in de val. Het diertje was slimmer dan ik dacht en was langs de muizenval gedribbeld om opnieuw te gaan graven in de aarde van de plant. Onder de koffie begon ik te denken wat mijn volgende strategie zou zijn. Ik ben een eenvoudig mens, en daardoor kom ik vaak tot gedachten die een gecompliceerd mens niet krijgt. Ineens had ik het....Ik heb nog een oude wekkerradio met cassettedeck die ik al jaren niet meer gebruik. Het apparaat heb ik ooit van mijn zuster gekregen. In de cassettehouder bevind zich een bandje van Frans Bauer.
s'Avonds voor het naar bed gaan plaatste ik het apparaat bij de plant, drukte op play en repeat. Frans begon te kwelen en ik ging naar bed.
De volgende morgen stond ik op, en de aarde van de plant was tot mijn vreugde onaangeroerd gebleven.
Frans zong vrolijk:"Heb je even voor mij.''
Natuurlijk had ik dat, onder de koffie genoot ik zelfs even van het lied van onze nationale knuffelbeer die de opdracht van De Nederlandse Energie Maatschappij heeft gekregen zich zo dom mogelijk voor te doen, wat hem totaal geen moeite kost.
Enfin, tot nu toe werkt mijn manier om de muis bij de plant vandaan te houden Het kan óók zijn dat de muis gaat wennen aan Frans.
Als dat zo is zal ik toch een kat moeten aanschaffen.
Gepost door: edwin op 21-07-2011 om 11:21
|
|
|
